از وقتی ماشین گرفتم، مسیرهایی که می رم اهمیت پیدا کردن. اون زمانی که برل گرفتم، برل ابی، رخش روزهای سفر، زمانی که از شرکت تجهیزات بر می گشتم، نمی دونم از کی، این مسیر برگشت برام خیلی مهم شد. مهم که انتخاب می کردم از کجا برگردم، اولویت لذت از مسیر برگشت بود.
بچه که بودم، حالا نه اون قدر بچه، 17 – 18 ساله، تازه دوچرخه گرفته بودم، هر مسیری که زیر خ مطهری بود، موقع برگشت باید انتخاب می کردم، مسیر کوتاه و سرراست و بدون دست انداز بلوار جمهوری، یا مسیر بلند پر دست انداز ولی دل انگیز خ فرمانداری- استانداری فعلی. و خب چون همیشه هم مسیر برگشت خسته کننده بود، بلوار جمهوری انتخاب معقول، سرراست و راحتری بود.
ولی وقتی ماشین گرفتم، درسته باید بنزین و استهلاک و ترافیک و دست انداز و در نظر می گرفتم، اما بلوار جمهوری انتخاب فست فودی بود. نه سیر می شدی نه لذت می بردی. ولی سریع بود. اسمش مسیر سرراست خلوت معقول بود، ولی لذت نه. همیشه می نداختم ترافیک بهشتی، ترافیک بلوار نبوت جنوبی، ترافیک خ فرمانداری – استانداری، تا از خیابان سرسبز با درختان افراشته و صدای دل انگیز پرندگان عبور کنم.
مسیر برای من از هدف مهم تر بود. باید توی مسیر خوش باشم. کل اون تایمی که توی بلوار جمهوری می رفتم شاید ۳ دقیقه هم نمیشد، مسیر خ فرمانداری- استانداری فعلی تا ۱۵ دقیقه هم طول می کشید اما اون انتخاب اول بود.
کلی سفر رفتم، از اردبیل تا مشهد، تا شیراز و کرمان و چابهار و بندرعباس و بوشهر. سنندج و ایلام و کردستان. بیشتر تایم توی مسیر بودم. مسیر بود که لذت بخش بود. مسیر بندرعباس تا چابهار بود که لذت بردم. مسیر سنندج بود که خاطره ی بد داشتم و خاطره ی بد دوباره پیدا کردم و همیشه حواسم بود، به سمت سنندج نرو، به همه توصیه کن به سمت سنندج نرن. مسیرش خطرناکه، ادم هاش خطرناک تر. ایران و دور بزن ولی به سمت سنندج نرو.
مسیر سمت قم قبلا برام جالب نبود، ولی الان مسیرش هم قشنگه، ایام کرونا، شترهای کنار جاده، اسمون آبی، دشت سرسبز، تصویر واقعی اتوبان قم همونه، همیشه همون موند.
مسیر بوشهر به بندرعباس توی کودکی بود که من عاشق جنوب شدم و همیشه دلم می خواست وقتی ماشین گرفتم حتما برم جنوب و بگردم
مسیر کوردکوی بود که من و عاشق اون مسیر کرد. بارها و بارها رفتم فقط برای مسیرش. نه توی شهر خبری بود نه نوک قله، مسیر بود که دل ادم و می برد. اگر قرار باشه قبل از مرگ مسیری رو انتخاب کنم، دوست دارم از اون مسیر برم بالا و وقتی رسیدم بالا بمیرم. پایان