اتفاقی که فکرش و هم نمی کردم افتاد!
البته جاهای دیگه ای که بودم و فکرش و می کردم می افته، نیوفتاد! ولی اینجا افتاد! اگر فقط خود قضیه رو نگاه کنیم رکب خوردم، از آدم ها. ولی در اصل اون رکب و جای دیگه خوردم. رکب از یه استخاره! حالا نه دقیقا رکب ولی خب قضیه اون جوری که گفت پیش نرفت!
دیشب خواب دیدم زنگ زدن که بیا و برگرد! چیزی بود که اتفاقا بهش فکر کردم. ولی فکر کردن به این چیزها اینطوریه که وقتی بهش فکر میکنی از دنیای واقعی فاصله می گیره. و دقیقا وقتی به چیزی که فکرش و هم نمی کنی اتفاق می افته ! هیچ وقت نشده که به چیزی عمیقا فکر کنم و دقیقا یا حدودا اون اتفاق بیوفته.
خب وارد یه شرکتی شده بودم که شاید هر کدوم از آدم های اونجا اگر جای دیگه من دیده بودن توی جمع خودشون راه نمی دادن. نه ایکه تفاوت اساسی داشته باشیم ولی این طوری بود که به تیپ هم نمی خوردیم. اولش هم شاید گاردی بود ولی به مرور که گذشت این گارد رفت کنار. به خاطر رفتار عادی! نه برنامه ریزی شده ی من که اون چیزی که در چهره می بینید در باطن نیست. منم یکی هستم به شما! هرچند نیستم مثل شما! ولی خطرناکه و گزنده هم نیستم. امروز چیزی که باعث شد بیام و بنویسم سرچ یه عبارت توی نت بود که دیدم سایت بالاس. قابل سرچ و توی گوگل هست. خودش و عکسش. گفتم حرف گفتنی که زیاده ولی حس و حالش نیست.
اولش که از کار اومدم بیرون گفتم که منننننننن، دیگه هر روز یه مطلب می نویسم. حداقل روزنگاره. می نویسم ها ولی نه در حد یک پست. بیشتر در حد توییت شکل ولی نه توی توییتر. یه حالی برای خودم که نوشته باشم و حال و روزم و. احتمالا کسی نمی بینه. امیدوارم که نبینه! حداقل اشناهای نزدیک نبینن. برای خودشون بهتره که نبینن وگرنه من که مشکلی ندارم!
اون مجموعه عریض و طویل! قبلا دست یک تکنوکرات آی.تی بود. کسی که به نظرم دانش فنی لازم و داشت ولی چیزی که ازش تعریف می کردن این بود که دانش ارتباط کلامی و ساختار سازمانی و نداشت. تیمی هم که دست من بود هر کدوم به یه وری شوت بودن. همه لیسانس مرتبط ولی تعطیل! به معنای واقعی.
اولش می شینم می نویسم ها ولی تا وسط هاش که میام حس و انرژی م می ره. نمی دونم در مورد چی می خواستم بنویسم که رشته کلام از دستم در میره. این نوشته هم همین. چندتا مصاحبه رفتم که خب ری اکشن ها خوب بود. حالا به کجا برسن الله و اعلم. ولی فعلا تا همین باشه برم یه کاری پروژه ای دارم انجام بدم بیام.