اولین باری که این دو تا عکاسی رو دیدم، حدود سال 75 – 76 بود. محله جهانشهر – فکر کنم برای مدرسه می خواستم عکس بگیرم که رفتم توی عکاسی دست چپ. بعد برام سوال شد که این دوتا چرا با یه فرمت شغلی کنار هم ان؟ این همه جا، شهر به این بزرگی این همه تنوع شغل، تو یه گله جا دو تا مغازه توی یه موضوع؟ فروش دارن آیا؟ بعد فکر کردم نکنه اینا شریک بودن دعواشون شده و وسط مغازه دیوار کشیدن.
اون موقع نظرم این بود که به زودی یکیشون جمع می کنه و یه مغازه دیگه می زنه. ولی خب الان بعد از گذشت حدود 30 سال، هر دو هنوز هستن و مشغول! ولی همون سبک قدیمی طور خودشون.
مغازه چپی ادم مذهبی تری بود. از همون موقع. بالاخره خودش ریشی و سبک صحبت کردنی و نیروهای خانمش هم چادری نه، ولی حجاب کامل طور. شلخته، نا مرتب، ویترین بهم ریخته، خاک گرفته و عدم توجه کافی به مشتری ها! یه چیزی تو مایه های بانک ملی. تاخیر توی تحویل کار هم داشت.
سمت راستی، شیش تیغ، شیک و پیک، ویترین به روز و مرتب. پرسنل با آرایش و تیپ مرتب، احترام زیاد به مشتری، ویترین به روز، دکوراسیون و مرتب تغییر بده، چیزهای جدید بزاره، اطلاعیه های مناسبتی مثلا لاتاری.
چند وقت پیش رفتم مغازه سمت راستی. دیدم هنوز مرتبه و تمیز . همون سبک و سیاق قدیمی ش و داره. و البته یه نیم نگاهی هم به چپی انداختم. از چپی خاطره ی خوبی برام نموند. اون موقع صرفا به خاطر مثلا مذهبی بودنش می رفتم پیشش ولی یه بار یادم نیست سر چه موضوعی، خیلی اذیت شدم. فکر کنم قرار بود عکس اماده کنه اماده نکرده بود. یکی دو ساعتی موندم تا عکس و تحویل بده و برخوردش هم مناسب نبود. فکر کنم عکس فوری بود ولی نافوری آماده کرد. یعنی پول بیشتر گرفت، عکس چرت تحویل داد، ولی نه به موقع. زمان زیاد. از اونجا بود که دیگه پام و نزاشتم توی مغازه ش. عوضش سمت راستی، خیلی محترمانه، دقیق و تمیز و مرتب کارها رو اماده می کرد.
حالا می نویسم مغازه سمت چپی و راستی، ولی اسم هیچ کدوم و نمی دونم دقیقا. الان رفتم توی نشان از روی عکس پیدا کردم. عکس ریزان اون مغازه مرتبه اس، سپیده فیلم اون نامرتبه.